را مسح نمايد . « مسألهء 277 » پهناى مسح پا بنابر احتياط بايد به اندازه سه انگشت بسته باشد ، ولى بهتر آن است كه با تمام كف دست ، تمام روى پا را مسح كنند . « مسألهء 278 » اگر براى مسح پا همهء دست را روى پا بگذارد و كمى بكشد صحيح است . « مسألهء 279 » در مسح سر و روى پاها بايد دست را روى آنها بكشد و اگر دست را نگهداشته و سر يا پا را به آن بكشد ، وضوى او باطل است ؛ ولى اگر هنگامى كه دست را مىكشد سر يا پا مختصرى حركت كند ، اشكال ندارد . « مسألهء 280 » جاى مسح بايد خشك باشد و اگر به قدرى مرطوب باشد كه رطوبت كف دست به آن اثر نكند ، مسح باطل است ؛ ولى اگر رطوبت آن به قدرى كم باشد كه رطوبتى كه بعد از مسح در آن ديده مىشود را فقط از رطوبت كف دست بدانند ، اشكال ندارد . « مسألهء 281 » بعد از تمام شدن شستن دست چپ ، نبايد آبى از خارج به كف دست‌ها برسد و مسح بايد با رطوبت باقى مانده در كف دست انجام گيرد و احتياط واجب اين است كه از بقيهء اعضاى وضو نيز رطوبتى به كف دست‌ها نرسد و اگر براى مسح ، رطوبتى در كف دست نمانده باشد ، احتياط واجب آن است كه از ريش و ابرو و مژگانى كه داخل در حدّ صورتند رطوبت گرفته و با آن مسح نمايد . « مسألهء 282 » اگر رطوبت كف دست فقط به اندازهء مسح سر باشد ، مىتواند سر را با همان رطوبت مسح كند و براى مسح پاها از ريش و ابرو و مژگانى كه داخل در حدّ صورتند ، رطوبت بگيرد . « مسألهء 283 » اگر پس از مسح ، شك كند كه مسح را صحيح انجام داده يا نه ، مىتواند جاى مسح را خشك كرده و دوباره مسح نمايد . « مسألهء 284 » مسح كردن از روى جوراب و كفش باطل است ، ولى اگر به واسطهء سرماى شديد يا ترس از دزد و درنده و مانند اينها نتواند كفش يا جوراب را بيرون آورد ،